Δεκαπέντε χρόνια φέτος από τον θάνατο του Δασκάλου. Δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια προσπαθούμε να τον τιμήσουμε,όχι μόνον συνεχίζοντας το έργο του, αλλά βρίσκοντας τρόπους για όλο και μεγαλύτερες προσφορές προς τους σπουδαστές.
Όταν – 32 χρόνια πριν – ίδρυσε το πρώτο θεατρικό εργαστήρι στην Αθήνα, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος είχε το όνειρο να δημιουργήσει έναν χώρο για πραγματικούς “εργάτες της Τέχνης”. Οι άνθρωποι που τον βοήθησαν σ’ αυτό το όνειρο ήταν πολλοί και πολύ σπουδαίοι. Ο Χορν. Ο Μινωτής. Ο Βολανάκης. Ο Λαζάνης. Ο Τσαρούχης. Ο Καμπανέλλης. Ο Πλωρίτης. Ο Ρίτσος. Ο Τσιτσάνης. Η Μπέλλου. Ο Σπαθάρης. Ο Παπαμιχαήλ. Ο Αλεξανδράκης…
Εμείς κρατάμε τον πήχη ψηλά. Διεκδικούμε – με όποια θυσία – τους καλύτερους δασκάλους για σας. Όπως εκείνος διεκδικούσε σαν λιοντάρι για τα παιδιά του και συγκρουόταν με τους “μεγάλους” όταν διαπίστωνε ότι η πολιτεία αδιαφορεί για την παιδεία και τον πολιτισμό. Κρατάμε για οδηγό τη σεμνότητα του. Την αυστηρότητα. Το πάθος του για την αλήθεια και το ξεκλείδωμα της ψυχής και κυρίως τη φράση του:
“Αγαπώ την ελπίδα στο βλέμμα των παιδιών”.
Καλή δύναμη
Σταύρος Δελλής